Cisza mówi dużo więcej niż wszystkie wypowiedziane przez nas słowa. Te szeptane do ucha gdy wtulony we mnie jedną ręką zdejmowałeś mi majtki, a drugą pieściłeś piersi. Słowa, które potęgowały to, co robiły Twoje dłonie. I te po wszystkim, kiedy tonem zdobywcy pytałeś: podobało Ci się? I te najsłodsze ze słów, kiedy przyłapałam Cię na obserwowaniu mnie gdy robiłam nam śniadanie w Twojej kuchni ubrana tylko i wyłącznie w Twoją koszulkę, a Ty powiedziałeś, że mógłbyś się do tego przyzwyczaić. I te słowa, gdy kolejny raz zostałam na noc, a Ty wyjąłeś z szafki nową szczoteczkę do zębów, wręczyłeś mi, pocałowałeś w czoło i powiedziałeś będzie na Ciebie czekać. Te, które padły tej nocy, kiedy podjęłam decyzję. Kiedy musiałam pożegnać się z kimś kto miał być ważny, ale Ty okazałeś się być ważniejszy. Powiedziałeś wtedy: czarodziejko, co Ty mi zrobiłaś. Pierwsze bardzo ostrożnie pisane do siebie wiadomości, podniecenie, gdy telefon mrugnie czerwoną diodą. Kiedy mówiłeś do mnie Młoda, a ja tupałam nogą i złościłam się, że tak, to możesz mówić do każdej. I Twoje słowa o tym, że nie ma żadnej Każdej, że jest tylko Jedna. Cisza, która mówi to wszystko, co baliśmy się sobie powiedzieć ostatniej nocy, ostatniego poranka. To byłoby banalne i żenujące. Gdy zacząłeś niezręcznie tłumacząc coś mówić o niej, a ja zamknęłam oczy i powiedziałam tylko nic już nie mów, rozumiem.