Patrzę w jego oczy zakochanego kundla i przez moment, pół sekundy, zaszklą mi się moje. Nie wiem co robię, nie mam w zwyczaju krzywdzić ludzi, używać do swoich potrzeb, po czym, zużytych, odrzucać na bok. Zakochany kundel ma dwa metry wzrostu, blond włosy, brązowe oczy i ciało jak młody bóg. Kiedyś to bym, ach, kiedyś patrzyłabym maślanym wzrokiem i czym prędzej organizowała jakieś miejsce wolne od wzroku postronnych, a po drodze brała się do rozpinania guziczków jego niebieskiej koszuli. Co z nim zresztą nie raz już czyniłam. Chodzimy za rękę, on puszy się jak paw, całuje mnie w czubek głowy i zatacza się pijany ze szczęścia. Mi jest wszystko jedno. Wszystko jedno. ZPT zakończył znajomość ze mną w sposób nieciekawy, mianowicie dowiedziałam się, że dziewczyna, która miała być byłą dziewczyną, jest wciąż dziewczyną bardzo aktualną. Brakuje mi ładnych słów, żeby to wszystko opisać. Nie popłakałam się, nie wydzwaniałam do niego, nie upokarzałam się. Kupiłam butelkę wódki i piłam dopóki nie zobaczyłam dna. Przetransportowałam się do łóżka, następnego dnia uznałam historię za niebytą i zadzwoniłam do Piłkarza. Jezu, tak bardzo on nie jest nim. Tak bardzo. Gardzę nim, jego zakochanym wzrokiem, jego służalczością. Tym, że to tylko piękne ciało i niewiele ponad to. Robię mu krzywdę, rzucam cięte komentarze, robię na złość, tupię nogą, nic nie jest takie jak powinno, Ty nie jesteś, boże, nie jesteś. Biedny, zbity, zakochany kundel. Patrzy na mnie pytająco swoimi wielkimi brązowymi oczami i właśnie wtedy szklą mi się oczy. Przytulam się do niego, przepraszam, rozwichrzam blond czuprynę, to nie jest jego wina, że ja jestem taka strasznie popierdolona. On nie jest nim i na szczęście nigdy nie będzie, reflektuję się. ZPT to historia, w której więcej działo się w mojej głowie niż w rzeczywistości, kilkanaście dni i nocy, dużo ciszy przerywanej momentami pełnymi takich emocji, od których kręci się w głowie. A teraz, sza, zamknij mnie w swoich pięknych, wyrzeźbionych ramionach, opowiedz, że jestem śliczna i nie ma świata poza nami, ja w to na moment uwierzę, zamknę oczy i przez chwilę naprawdę pomyślę, że mogłabym cię pokochać. 

Jest piątek, ja trochę wypiłam. Tłumię niechciane myśli czerwonym winem, mało skutecznie. Muszę, bo boję się moich wieczornych samotności, niepoczytalności. Myśli, które składają się w słowa, w zdania, w uczucia, o których przecież nigdy Ci nie powiem. Dłoń szuka telefonu, palce wystukują Twój numer, mogłabym Ci milczeć do słuchawki o tym, jak mi Ciebie brakuje. Mało mi dałeś, ja jestem głodna. Mijasz mnie czasem bez słowa, nie zachowujemy się jak dorośli, ja wiem, że ty wiesz, że mógłbym, mógłbyś, po co. Jestem taka głodna. Bez Ciebie wino mi gorzknieje na języku i nie wiem co z tym zrobić. Ja też gorzknieję, jak czekolada 80%, a Ty przecież nie lubisz gorzkiej czekolady. Ja nie mam prostego noska i łatwego charakteru i nie potrafiłam dać Ci tego, czego oczekiwałeś. Trzaskałam drzwiami i nie odzywałam się przez siedem dni i moi przyjaciele wcale Cię nie polubili. A potem wcale nie wracałam skruszona i widziałeś mnie z innymi mężczyznami i nie odpowiadałeś na moje zapłakane wiadomości. I nie wiem, kto był okrutniejszy, nie wiem kto miał rację, a kto gorszy charakter. Wiem, że musiałeś wypić bardzo dużo wina żeby tamtego wieczoru pojawić się pod moimi drzwiami, blady z nerwów, czerwony z emocji. Wyszarpnąć z gardła moje imię, zaakcentować pierwszą sylabę. Nie uciec w popłochu na widok mojej podniesionej drwiąco brwi. Już za późno. Odejść z podniesioną głową, nie dać mi drugiej szansy, o którą przecież nie poproszę, a którą tak bardzo bym chciała.

Jest mi Ciebie okrutnie brak. 

Eh, jakie tu nudy. Kiedyś to się działo! Bujne życie erotyczne dawało mi materiały na całe mnóstwo notek. A teraz, panie, same smęty. Co poradzić, pracuję od rana do wieczora, w międzyczasie wpadam do szkoły bo zaczął mi się nowy semestr, a jak wracam wieczorem do domu, to ostatnie na co mam ochotę, to spraszanie do siebie kogokolwiek. W ostatni weekend stwierdziłam, że czas skończyć z zombie-look, bo to już niemodne, halloween też już się odbyło i należałoby coś ze sobą zrobić. Odwiedziłam solarium, kosmetyczkę, zrobiłam paznokcie, zabieg na buzię i... kazałam sobie założyć sztuczne rzęsy. I to był oto właśnie strzał w dziesiąteczkę. Dziewczyny z Warszawy- polecam, mam cudowną znajomą, która jest w tym absolutną specjalistką i robi cuda! No więc teraz jestem pięknym i trochę mniej bladym, trzepoczącym wachlarzem rzęs korporacyjnym szczurkiem. 

No ale wracamy do życia erotycznego, które niestety nie istnieje. Zaraz kończy się luty, a rok nadal nie otwarty. Najśmieszniejsze jest to, że jakiś czas temu w moim życiu pojawili się znów dwaj dawno nie widziani panowie, pan Piłkarz i Chłopiec ZPT, których Ci, którzy przebrnęli przez archiwum, mogą kojarzyć. No więc ja teraz regularnie co weekend sypiam z jednym z nich, na zmianę. Otóż dosłownie- sypiam. Przytulam się i zasypiam. Żadnego seksu, obaj chcą mi udowodnić, że to przecież nie chodzi o seks. Śmieszne, wygląda na to, że znów tylko mi chodzi o seks. Jest to bardzo przyjemne, budzę się w niedzielę przy przystojnym mężczyźnie, który pali się do tego, żeby zrobić mi śniadanko i uświadomić, że nawet po imprezie, na kacu, wyglądam świetnie (RZĘSY, heloł). Nie wiem co mam z nimi zrobić, nie mam czasu, żeby się nad tym zastanawiać. Zaspokajają moje potrzeby czułości, których istnienia nie do końca byłam nawet świadoma, oraz, coś czuję, że niedługo któryś zdecyduje się zaspokoić również inne z moich potrzeb. 

Jutro widzę się z Piłkarzem i wybieramy się do klubu, w którym ma być ZPT. To będzie ciekawe.